Al heel lang wordt er op het podium van Jc Staddijk met succes rock en metal geprogrammeerd. Dit, door een steeds wisselende groep vrijwilligers, onder steeds wisselende namen. Ooit was dat de Hardrockgroep en de laatste jaren heette het Rock/metal Staddijk. Sinds januari heeft er weer een naamsverandering plaatsgevonden en heet de groep Staddijk Rocks.

Deze keer echter is er meer veranderd. Voorheen opereerde de groep onder begeleiding van Staddijk en nu is dat enkel nog onder diens vleugels. Staddijk Rocks is nu dus een zelfstandig functionerende groep vrijwilligers met een eigen programmering, eigen techniekmensen, eigen publiciteit, een eigen Facebook en een eigen Twitter.

Nu is een goede organisatie natuurlijk een pre, maar zonder publiek kom je nergens. Zij moeten je concerten leuk vinden en bereid zijn om te komen. Je doet het voor je publiek. Dat publiek kan nu ook iets terug doen en zo zelf bijdragen aan nog meer en nog leukere concerten in de toekomst.

Op zondag 9 juni zet Staddijk Rocks ‘Stick it to the Man’ neer, een benefiet voor zichzelf. Op die dag kan het publiek een indruk krijgen van wat er allemaal kan bij Staddijk Rocks, want rock en metal is natuurlijk erg breed, maar het hele scala is mogelijk. Zo zal er die dag melodieuze black metal, old school death metal, 70’s punk, hardrock, grindcore en metalcore te horen. De bar zal goed gevuld zijn en niemand hoeft honger te hebben. Kortom, een dag die je niet wil missen

Dus draag je Staddijk Rocks een warm hart toe, of heb je gewoon zin in een lekker afwisselende dag, wees er dan bij, geniet van het feestje en lever zo je bijdrage aan nog meer toffe concerten in de toekomst. Make Staddijk rock some more!

De deuren gaan om 14.30 uur open
De entree is €5,-.
Reserveren kan op reserveringen.staddijkrocks@gmail.com

Terwijl mijn hoofd nog nasuist van twee dagen aan nieuwe indrukken, kijk ik uit het raam. Zo mooi als het weer op de tweede dag van de Music Meeting was, zo droef is het nu. Een miezerbuitje is net in een hoosbui veranderd op het moment dat ik op de fiets wil stappen.

Platypus Muziek

Drie kwartier later is het echter voldoende opgeklaard. Ik ben echter net te laat om het begin van Michael Schiefel’s Platypus trio te halen en schuif gedurende het optreden aan. Schiefel en zijn trio brengen ons het verhaal van de Platypus, dat Australische diertje dat zowel eigenschappen heeft van landdieren (vacht, longen), als van de vogels (het heeft een snavel en legt eieren) en waterdieren (het diertje leeft in, en om het water). In het verhaal, wordt de platypus uitgenodigd om lid te worden van de Orde der Landdieren, de Orde der Vogels én van de Orde van Waterwezens. Elk van die ordes vindt zichzelf natuurlijk het beste. De Platypus besluit uiteindelijk van geen van allen lid te worden, omdat we toch allemaal van elkaar verschillen en we elkaar allemaal moeten accepteren, ook de anderen. Ik kende het verhaal al uit mijn Australische tijd, waardoor ik redelijk vlot begreep waar het over ging. Wat meer moeite kostte was om te begrijpen waar ik naar aan het kijken en luisteren was.

Mijn eerste verwarring was al dat ik een vrouw hoorde zingen, die niet op het podium stond. Pas toen Schiefel zijn stem weer terugbracht naar zijn reguliere lagere toonhoogte realiseerde ik me dat het toch écht die man op het podium was die deze hoge tonen voortbracht. De organisatie noemt het “Vocal Jazz” en roemt zijn “swingende stembanden”. Terechte loftuitingen, want de flexibiliteit die deze artiest uit zijn stembanden kan halen is ongekend. Helaas is het niet echt mogelijk te omschrijven wat ons werd voorgeschoteld, want dit optreden was een beetje als de platypus zelf: het had een beetje van een Verhaalvertelling, een beetje van muziek en een beetje van een hoorspel. Maar dit optreden zal van geen van die drie groepen lid worden.

Mocht je dit optreden gemist hebben, dan is dat bijzonder spijtig, aangezien dit optreden eenmalig was. Maar mocht je ooit in de gelegenheid zijn om Michael Schiefel te zien optreden, en je durft het aan om een geheel nieuwe ervaring te ondergaan, grijp dan die kans.

Zwerven

Na het, toch wat verwarrende, optreden van Schiefel zwierf ik een beetje over het terrein. Ik stond stil bij de Jam de la Creme, met onder meer Marcel Veenendaal (Di-Rect) en Kokayi. Die laatste was op zondag de zanger van de “pure improvisatie” van het Dafnis Prieto Proverb Trio. Tijdens die improvisatie zijn we weggelopen, omdat de drum te overheersend was en de toetsen te eentonig. Maar zoals uit Jam de La Creme bleek, lag dat niet aan Kokayi. In deze setting kwam de man een stuk beter tot zijn recht.

De volgende stop op de Music Meeting zwerftoer was bij het Intro podium, waar de jongens en meisjes van Rock, Rhythm & Rhyme vol enthousiasme bezig waren om het publiek te vermaken met songs als “How can you cross when you don’t trust”.

Mijn zwerftocht ging verder, richting Mezzo, waar Ondatrópica zou optreden. Maar helaas, daar aangekomen gierde de Silent disco. Leuk, maar niet waarvoor ik gekomen was. Was dit Mezzo-optreden afgelast? Was het voortijdig afgelopen? Geen idee, maar ik had me voorgenomen om op basis van dit Mezzo-onderdeel te beslissen of ik voor hun optreden, het laatste van het festival, zou blijven.

Laila Amezian “Triode” & Laurent Blondiau

Intussen klonken er weer wat geluiden uit Apollo. Had ik een optreden vergeten? Snel spoedde ik me naar de ingang, maar ik mocht er niet in. Het was slechts een repetitie. “Slechts” een repetitie..? Dat klinkt naar meer. Toen een kwartier later de deuren geopend werden zat ik dan ook als één van de eersten in de zaal.

Op het podium een trompettist (Laurent Blondiau), een Celliste (Anja Naucler), natuurlijk drums (Stephan Pougin) en de Marokkaans-Belgische zangeres, sober gekleed in zwarte jurk (Laïla Amezian).  Amezian zingt traditionele liederen, waarbij ze haar inspiratie haalt uit de Arabische geschiedenis, een aantal boeken -waarvan ik vermoed dat het delen van de Koran zijn- en de Bijbel.

Elk lied heeft betekenis, waaraan ze graag een kleine uitleg besteedt voordat ze haar gouden stem inzet om ons allen mee te voeren op een kleine Marokkaanse mini-vakantie. Het samenkomen van Cello en trompet met de traditioneel klinkende zang levert een kleine clash of the civilizations op. Maar dan wel een clash die eer doet aan het gezegde “waar wrijving is, ontstaat glans”.

Laïla Amezian heeft alle recht op een podiumplaats in de spotlights. Des te opvallender dat ze zichzelf vaak naar de achtergrond beweegt, zodat alle leden van de groep kunnen schitteren. Andere artiesten doen vaak iets dergelijks, maar blijven door hun dans de aandacht naar zich toetrekken, terwijl Amezian, zich al dansend onzichtbaar maakt, om pas aan het eind van de solo weer dansend naar de voorgrond te kom

en. Een vrouw met een prachtstem, die ruimte geeft aan anderen. Briljant.

Japans voetballied

Het optreden van Amezian duurde naar mijn smaak wat te kort. Voor ik het wist, stond ik alweer buiten. Waarheen nu? Op het programma stond Eddy & The Ethiopians, een nieuwe interpretatie van ethio-jazz en afrobeat in grote bezetting. Eerst wilde ik echter even wat drinken. Al sippend aan mijn drankje hoorde ik in de verte het Ethopische feest losbarsten. Met mijn andere oor hoorde ik echter iets anders, dat mijn aandacht opeiste. Korte, hoge klanken. Een snaarinstrument. Melodiën die doen denken aan China, of is het Japan?

Nieuwsgierig begon ik te lopen, niet richting mijn oorspronkelijke Ethiopische bestemming, maar naar Mezzo, waar Etsuro Ono en Shunsuke Kimura zaten, spelend op hun Tsugaru Shamisen (snaarinstrument), shinobue (fluit) en af en toe hun stem. Het contrast tussen de rust waarmee ze hun muziek toelichten en de energie van de muziek zelf kan haast niet groter zijn. Terwijl door de bossen de bassen van een enorm Ethiopisch gezelschap ook hier hoorbaar zijn, zijn het twee mannen met hun instrument, die zonder enige opsmuk of trucjes het publiek weten te betoveren.

Ono en Kimura hebben de oude japanse muziekstijl van de tsugaru shamisen in een wat moderner jasje gestoken. Hun stijl blijft echter sterk bij de folkstijl, zoals die oorspronkelijk werd gebracht door rondtrekkende, blinde, muzikanten. Muziek waar je vrolijk en blij van wordt.

Ondanks het traditionele karakter hoor je af en toe iets anders. Iets herkenbaars. Maar wat? De twee spelen met hun oude stijl en weven daar stukjes uit andere, bekende, muziekstukken doorheen. Ze lenen elementen uit jazz, blues, soul, Ierse folk en hardrock. En…in het nummer “Crossroads” bedanken ze Nederland voor de hulp die ons land heeft geboden na de aardbeving en tsunami van 2011: ineens herken ik een nummer dat elke Nederlander van vier jaar of ouder kan meezingen: Hup, Holland, Hup. Een bizar moment, dat maar weer eens te meer laat zien dat op de Music Meeting echt élke ontmoeting van muziekstijlen succesvol kan zijn.

Eindfeest met Ondatrópica

Die laatste zin van de vorige alinea zou een mooi eind aan dit stuk zijn, ware het niet dat er nog een optreden gepland stond: “Ondatrópica”. De gewoonte wil dat de Music Meeting afsluit met een knallend feestoptreden, waarbij de bezoekers nog één keertje enorm uit hun dak kunnen gaan. Laten we dat met een Zuid-Amerikaanse groep doen, moet de organisatie gedacht hebben. De Buena Vista Social club van Cuba doet het in Nederland altijd wel goed, laten wij de Colombiaanse variant pakken. En dus werd het “Ondatrópica”.

Ik was al moe van drie dagen festivalvieren. Zoals ik al opmerkte, had ik gepland bij de Mezzo te bepalen of ik voor deze groep tot het einde zou blijven. Die beslissing kon ik toen, door uitval van het optreden, niet nemen. Uiteindelijk heb ik gewacht, hopende dat het niet zou tegenvallen…

De verwachting dat deze groep wel voor een spetterende finale zou zorgen bleek al vanaf het eerste nummer terecht. De vrouw en de zeven mannen van Ondatrópica hebben al bij de eerste tonen de dansers aan het bewegen. Terwijl de buitentemperatuur bleef dalen, steeg de temperatuur in de tent. En ook hier bleken de oudjes het beste van stem en dans. Hoe krijgen die mensen het voor elkaar om op die leeftijd een show neer te zetten waarbij ik al halverwege aan de zuurstof en het infuus zou moeten…?

Maar helaas, voordat ik er erg in had, was het al voorbij. Zelfs een toegift was ons niet gegund, want het festival Music Meeting 2013 was afgelopen. Terwijl de afkondiging werd uitgesproken hoopte ik nog op een toegift, maar toen ondertussen het podium werd afgebroken was duidelijk dat die niet zou komen.

Al wat nu restte was de tocht naar huis, om daar onder een warme douche het dans-zweet van me af te spoelen….

Zo makkelijk kan het zijn: een zak met aarde of stro, paar aardappels erin en wachten maar.

In Lindenholt is Rob Careman met een actie gestart “piepertje voor elkaar“. Voor 20 euro koop je bij hem een handgemaakte toren om zelf aardappels op te verbouwen, gewoon op het balkon of achter in de tuin. Voor iedere toren die hij verkoopt geeft hij er één weg aan een gezin dat te weinig te eten heeft. Heel mooi idee. Probeer het eens! Koop een toren of vul een zak. (extra info)

Ik had zelf al een aardappelzak, foto hiernaast. Ik verbouw voedsel in mijn tuin niet vanwege honger, maar omdat ik dat leuk vind; steeds leuker naarmate ik meer mogelijkheden ontdek.

Die mogelijkheden ontdek ik vaak bij permablitz-acties; ik heb al vaak meegedaan en toch leer ik iedere keer iets nieuws.

Bij een permablitz-actie help je een ander om in één dag zijn tuin eetbaar te maken en daarbij proberen we een eco-systeem te bouwen: weinig werk voor de tuinier, prettig voor de tuin: aarde, dieren, planten. Eigenlijk moet je er zo min mogelijk aankomen.

Degenen die de permablitz-actie krijgt, moet wel voorwerk doen. Hij moet zorgen voor een tuinplan (hulp van deskundigen van eetbaarnijmegen is mogelijk), al het materiaal moet klaarstaan, en hij moet zorgen voor koffie/thee met wat lekkers voor erbij.

Komende zondag hebben we weer een permablitz gepland, in de benedenstad. Er kunnen nog 3 mensen meedoen. (http://eetbaarnijmegen.nl/events/permablitz-bij-marianne-in-de-benedenstad/).

Ik doe mee en heb er al weer zin in: in alle vroegte, kwart over 9 ‘s ochtends, op mijn fiets met spade, tuinhandschoenen, hakje, en knielmatje naar Marianne. We beginnen met koffie of thee denk ik en nemen even door wat we gaan doen en wie wat wil doen. Dan 1 a 2 uur doorwerken en je ziet al een groot verschil.
In de pauzes maken we nog wat beter kennis met elkaar.
Marianne houdt kippen, ik ben wel benieuwd hoeveel werk dat is en hoe leuk. Hoe ze het regelt met vakanties ed.
We gaan weer een kruidentoren maken en een vijvertje.
Er is een globaal plan, maar als iemand een beter idee heeft, dan voeren we dat idee uit.

Mijn eigen tuin kreeg in 2010 (achter) en in 2012 (voor) een permablitz-actie. Hij staat er goed bij na al die regen. Ik eet er nu vooral sla uit (zuring, de laatste winterpostelein, rucola, pluksla, laatste snijbiet van vorig jaar). Bijna rabarber en over een maand bessen.

Ik kweek thuis voor: een potje vullen met aarde/zand en dan een zaadje erin. Ik zet de bakjes op een dienblad en geef alleen het dienblad water. Niet teveel, anders gaan de zaadjes rotten. Daar ga ik nog wel eens de fout mee in. Ook hier geldt eigenlijk: niet teveel aankomen, gewoon laten groeien.

Tomaten groeien hard en moet je vaak verpotten, zet ze dan iedere keer weer zo diep mogelijk, dan maken ze des te meer wortels. Dat is wel iets meer werk, ik houd ze nog even binnen tot de kou voorbij is.

Heb je hier geen zin  in/tijd voor, kom dan langs op 26 mei: op de dag van het park, plantenmarkt Limosterrein:  particulieren verkopen tegen een klein prijsje hun eigen opkweek en planten.

Op 3 mei filmde Jan Leisink me voor Nijmegen1, deze uitzending gaat helemaal over mijn tuin.

Wie interesse heeft en ook iets wil in eigen tuin of buurtmoestuin, volkstuin, neem even contact met ons op, en liever nog: doe mee met ons concept van de permablitz-acties.

Karla, info@eetbaarnijmegen.nl

Als liefhebber van een mooi glas schuimend gerstenat, kon ik de Nijmeegse Bierfeesten op het Koningsplein op eerste Pinksterdag niet aan me voorbij laten gaan. Ruim 15 brouwerijen uit Nederland en daarbuiten presenteerden er hun speciale, eigen gebrouwde bieren. Uiteraard konden de Nijmeegse Stadsbrouwerij De Hemel en de Oersoep Brouwerij niet ontbreken. Ondanks de concurrentie van het Music Meeting Festival in Park Brakkenstein, was het gezellige drukte op het Koningsplein.

Triple bieren

Ik ben vooral liefhebber van de zwaardere Triple bieren. Een Triple drinken voelt als genieten van een mooi “rond” glas rode wijn. Rustig drinken en het proeven van de typische smaken van de Triples is het grote genot. Snel een glas Triple achterover slaan doet het werk van de brouwer tekort en is ook niet goed voor een heldere geest; zeker niet wanneer je er meerdere glazen van drinkt.

Hapjes

De organisatie had op dat laatste probleem goed geanticipeerd door de aanwezigheid van een kraam waar de meest heerlijke hapjes werden aangeboden. Wat te denken van een overheerlijke Japanse en Thaise saté!? Kortom, heerlijk hapjes waarmee tussentijds een extra bodem gelegd kon worden voor het volgende glas bier. Want dat was de bedoeling, proeven van een divers aanbod van bieren, zoals in Frankrijk de boeren wijnfeesten organiseren waar de nieuwe oogsten geproefd kunnen worden.

Bierhistorie

Nijmegen kent een interessante bierhistorie. Wie kent niet het Nijmeegse Molbier? Of de Rode Tip Top van brouwerij De Hemel? Maar ook kent Nijmegen cafés die vele soorten bier schenken. In de jaren ’70 van de vorige eeuw was Café “’t Pumpke” in de Molenstraat het adres om tientallen soorten bier te kunnen proeven; en allemaal in de originele glazen. Tijdens de vierdaagse werden die niet gebruikt om te voorkomen dat al die mooie glazen zouden sneuvelen. In de 19de en 20ste eeuw dronken de Nijmegenaren veel bier, omdat de hygiënische kwaliteit van het drinkwater het niet verantwoord maakte ervan te drinken. Dus was bier het enige, veilige alternatief en legde het de kiem voor een mooie en langdurige bierhistorie.

De cafés “Samson”, “De Mug”, “De Opera”, en “De Deut” hebben dit jaar vanuit deze historie er weer een geslaagd bierfeest van gemaakt, waar veel liefhebbers op af gekomen zijn. Het mooie weer maakte het extra fijn vertoeven. De brouwers hadden een heerlijke diversiteit aan brouwsels meegenomen. Deze editie van de Nijmeegse Bierfeesten was weer ouderwets genieten.

De tweede dag van de Music Meeting dag was een stuk meer gezegend door de weergoden. Het lijkt haast een traditie te worden dat de zaterdag een wat twijfelachtig weerbeeld heeft, terwijl het op zondag straalt.

Al direct bij aankomst was het effect van het betere weer zichtbaar: rijen voor de kassa’s en het terrein was afgeladen vol met bezoekers. Het grootste deel van deze mensen liep al snel richting Mondo, waar “Hanggai” net opkwam.

Mongolenmuziek

Aangezien de Music Meeting draait om de ontmoetingen van muziek, is Hanggai het schoolvoorbeeld van een Music Meeting act. De band komt uit China, speelt volksmuziek gemixt met rock en laat zich sterk beïnvloeden door de Mongoolse roots van Ilchi, de lead man van deze band.

Hierdoor worden we getrakteerd op een fascinerende en opzwepende combinatie van traditionele muziek van de Mongoolse steppenruiters met melodieën die in de Ierse pub tussen de drankliederen niet zouden misstaan. Andere nummers deden me wat denken aan de anti-war protestsongs uit de jaren zestig, welke ook duidelijk beïnvloedt waren door de Aziatische cultuur. En om de combinatie helemaal af te maken krijgen we nog een klein extraatje in de vorm van Chinese grunt. Bijzondere muziek, die verbazingwekkend goed klinkt.

Britse Folk

Nog amper bijgekomen van de daverende Mongoolse ruiters bevinden we ons iets later in Apollo, waar Sam Lee & Friends een heel ander geluid laten horen. Sam Lee zoekt naar eigen zeggen naar de “diepere spiritualiteit” van de Folk en laat ons ter illustratie een uur lang “Utterly miserable English folk songs” horen. En inderdaad, de songs die hij zingt gaan over doffe ellende. Liedjes over verliefden die elkaar missen. Over een overleden minnaar die nog één nacht bij zijn grote liefde op bezoek mag. En een opzienbarende song: “The Jew’s Garden”.

Opzienbarend, omdat dit lied in 1290 werd geschreven en rond 1300 ingezet werd als propaganda om de Joden de schuld te geven van alles wat niet deugde. Hierdoor heeft in die tijd in het Verenigd Koninkrijk een ware Jodenvervolging, met alle ellende van dien, plaatsgevonden. Waarom zou je zo een lied willen zingen? Die vraag beantwoord Sam Lee zelf: volgens hem is het nodig om dit verhaal te blijven brengen, zodat we de lessen uit het verleden niet vergeten. Als waarschuwing dus, dat dit onrecht overal kan plaatsvinden. Pijnlijk, hoe prachtige klanken kunnen worden misbruikt…

Pure improvisatie

Na het geweld van de Mongoolse vlaktes en de gevoeligheden van het Engelse land is het de beurt aan het Dafnis Prieto Proverb Trio. Pure improvisatie, waarbij de luisteraar niet wordt genegeerd, zo omschrijft de aankondiging deze act.

We nemen plaats en krijgen al snel een bijzonder sterke drumsessie voor onze kiezen. Pas na een minuut klinken de eerste tonen van de toetsen, waarna ook de zanger een aantal regels tekst inbrengt. Helaas blijkt de inbreng van de toetsenist beperkt tot een melodielijntje van een maat of vier, die vervolgens ad infinitum wordt herhaald. Tel hierbij op dat deze melodielijn niet echt lekker loopt en je begrijpt waarom we dit nummer als een eentonige-disharmonie moesten classificeren. Maar goed, elke act kan een minder nummer hebben. Het blijft echter niet bij een minder nummer. Het tweede nummer was zo mogelijk nog lastiger om aan te horen. Jammer, maar we hebben de zaal voortijdig verlaten.

Joe Driscoll & Sekou Kouyaté

Nadat we Joe Driscoll en Sekou Kouyaté tijdens mezzo samen met King Ayisoba een bijzonder geslaagde combinatie song hoorden improviseren was duidelijk dat ook dit een optreden was dat we per sé wilden zien. Misschien was ik nog wat geprikkeld door de eerdere pure improvisatie, maar ik bemerkte wat weerstand bij de eerste nummers van Driscoll en de zijnen.

Het eerste nummer “Passport” ging vooral over de kunstmatigheid van landsgrenzen en dat deze dus eigenlijk onzin zijn, net als het hele fenomeen van grenscontrole, visa en paspoorten. Dergelijke thema’s doen het natuurlijk altijd goed op festivals. Ook het tweede nummer bevatte duidelijke maatschappijkritiek. Hoe anders kun je een tekst als “Some gangsters wear a uniform” interpreteren. Maar wat een heerlijk geluid: muziek uit Guinea samen met de VS, terwijl in dit nummer ook invloeden van Bob Marley hoorbaar leken.

Niet alle muziek van deze groep valt echter te labelen als maatschappelijk protest. Het nummer “New York” is een ode aan een levendige stad. Niet te vergelijken met het werk van Sinatra (al moet ik zeggen dat ik in mijn hoofd de tekst van Sinatra’s klassieker er moeiteloos in kon integreren). Gewoon, een lekker lied, met solo’s op een traditioneel instrument waar mening rockstar jaloers op zal zijn. En ja, ook bij Driscoll en Kouyaté wordt de liefde met luide stem bezongen.

De brug tussen Martin Fondse en Lenine

Het is inmiddels acht uur geweest, wanneer er in Apollo een paar mannen en vrouwen verschijnen. Een Braziliaan, genaamd Lenine, en een Nederlander met de naam Martin Fondse. Beide voor ons onbekende namen, maar toch hebben de heren een behoorlijk track record. Fondse gaat al een paar jaartjes mee in de jazz scéne en brengt samen met zijn orkest een repertoire van klassiek-meets-jazz, terwijl Lenine in Brazilië geldt als “superster” (al nuanceert hij dit zelf).

De combinatie van dit jazzy klassieke orkest met de Braziliaanse liederen vormt het project “The Bridge”. Mocht je denken dat het moeilijk is om dit soort initiatieven van de grond te krijgen, dan toont “The Bridge” de uitzondering op de regel. Het project ontstond tijdens een eerdere editie van de Music Meeting, toen een van de organisatoren oppikte dat Martin Fondse wel eens iets met Lenine zou willen spelen. De twee werden samengebracht en al een half uur later was er witte rook: “We’ve got a project!”. Lenine omschrijft de muziek van Fondse als “muziek zonder additieven. Gewoon… Muziek. Punt.”

Het optreden begint met een muzikaal intro waarin vooral het orkest schittert. Dan… seconden stilte…waarna een zuivere stem klinkt. En niets dan die stem. Lenine komt langzaam het podium op en zoekt, al zingende, zijn plek op. Zonder enige begeleiding, op geheel eigen kracht, betovert hij de zaal, die afgeladen vol zit. Een van de vrijwilligers vertelde iets eerder dat eerder een interview met Lenine en Fondse hielden, dat leidde tot een ware stormloop op de kaartjes voor dit concert. Een afgeladen zaal dus, die volledig opgingen in het geluid van deze stem.

En als de stem en het orkest dan samenkomen dan weet je: dit zou wel eens het absolute muzikale hoogtepunt van de dag kunnen zijn.

Sommige songs zijn ingetogen en gevoelig, klinken kwetsbaar. Andere nummers zijn ware uitbarstingen van orkestraal enthousiasme en stralen een enorme energie uit. Dat Lenine er zelf ook enorm veel plezier in dit optreden heeft is duidelijk zichtbaar. Her en der ook mooi gevonden teksten, zoals “Dolores, Dolores, Dolares”.

De bewondering van het publiek is onnoemelijk en zelfs zo groot dat Fondse het publiek, dat in een staande ovatie is uitgebarsten, te vragen weer te gaan zitten, want ze zouden graag nog een liedje brengen. En denk bij deze staande ovatie niet aan de staande ovatie zoals die inmiddels min of meer standaard lijkt te zijn geworden. Maar denk aan een ware staande ovatie, waarvan de energie naar het podium stormt, als de oneindige golven van de zeebranding. Wow!

Het vermoeden dat we aan het begin al hadden, komt uit: dit is absoluut het hoogtepunt van de zondag.

Koffietijd

Na de muzikale magistraalheid van Fondse en Lenine is het volgens de organisatie tijd voor koffie. Niet de drank, maar een stel “jonge honden” die hun interpretatie van Afrobeat geven. Het enthousiasme van de groep is mooi om te zien, maar ze hebben erge pech met de programmering. Na wat we net gezien hebben, kan dit optreden alleen maar tegenvallen. De sfeer zit er weliswaar goed in, en het publiek danst en klapt lekker mee, maar dit citaat omschrijft het gevoel waarschijnlijk het beste: “Gezellige Hollandse koffie staat te pruttelen, maar uiteindelijk mist het de Braziliaanse pit”.

Ouwe rot

De avond wordt afgesloten met Ebo Taylor&Afrobeat Academy. Dacht je gisteren dat Singh met zijn 72 jaar aan de oude kant was? Ebo doet er nog een schepje bovenop. De man is geboren in 1936 en is daarmee al aan zijn 77e levensjaar bezig. En ook hij sprankelt nog van de energie. Dat moet ook wel, want anders kun je niet aan het hoofd staan van een afrobeat band. Al in 1962 was hij een bekende naam in de funky highlife scene van Ghana en begin van deze eeuw ging hij samen met de Afrobeat Academy uit Berlijn op pad. Een lekker geluid, waarop je lekker eventuele overtollige energie kunt wegdansen.

Foto’s: J. Langendam en H. Roberts

Eindelijk is het weer het lekker lange weekend waarin de Music Meeting plaatsvindt. Zoals altijd, ook dit jaar weer in Park Brakkenstein. Ondanks dat het weer niet meewerkte (het was fris), konden de tweeduizend bezoekers van de eerste dag hun hart ophalen. Je rolde van de ene muzikale verrassing in de andere. Een verslag:

Nynke

We arriveren net na het begin van het programma en begeven ons dan ook met de nodige spoed naar “Apollo”, de tent waarin de hoofdacts hun opwachting maken. Op het podium: Nynke, een slanke brunette die met zuivere stem haar liedjes ten gehore brengt. De stijl doet wat mediteraan aan, maar de naam van de artiest doet vermoeden dat we het dichter bij huis moeten zoeken. En als je goed luistert, hoor je af en toe Nederlandse klanken. Een combinatie van mediteraan en Nederlands? Bijna goed: Nynke Laverman is bekend geworden door het zingen van fado’s in het Fries. Die combinatie, van de Friese taal (exotisch, maar herkenbaar) met het Portugese levenslied blijkt een oersterke. Geen idee wát ze precies zingt, maar gevoel oproepen doet het wel.

Avontuur

Nog nagenietend verlaten we de tent om naar de andere kant van het terrein te gaan. Daar staat namelijk de oervader van Acid House geprogrammeerd. Maar dan moeten we wél eerst op die locatie zien aan te komen. Door de slechte weersomstandigheden van de afgelopen dagen zijn delen van het gazon echter veranderd in een moerasland.

Hoewel sommige bezoekers hun kans schoon zien om lekker door de blubber te stampen, en anderen zich troosten aan de gedachte “Modder bij een festival, het hoort erbij”, heeft de organisatie hulptroepen ingezet. Uitgerust met ouderwetse spades en good-old spierkracht worden de kuilen en putten egaal gemaakt en volgestort met zaagsel. De reistijd tussen de twee podia wordt hierdoor met de helft teruggebracht, en het uitglijd-risico naar bijna-nul. Hulde aan deze noeste arbeiders!

Charanjit Singh

Ondanks de uitdagingen die we op ons pad vonden, wisten we ons naar Mondo te begeven, alwaar Charanjit Singh al druk bezig was. Singh is een artiest die je met gemak onder de noemer “Gouwe Ouwe” kunt brengen. Met zijn 72 lentes staat Singh op het podium te werken aan zijn eigen sound. Mocht je bij een Indiër van die leeftijd traditionele muziek verwachten, dan kom je bij Singh voor een verrassing te staan. Hij wordt namelijk weleens omschreven als de oervader van Acid House. Al in 1982 zou hij zich met muzikale experimenten hebben bezig gehouden die qua sound iets opleverden dat pas eind jaren tachtig populair zou worden. Overigens, zonder dat Singh hier iets van wist. De hele opkomst van Acid House is helemaal langs hem heengegaan, totdat een platenbaas zijn plaatje uit een uitverkoopbak vist en het opnieuw uitbrengt.

Door deze gok van de platenbaas krijgt Singh nu de erkenning die hem jaren is onthouden; namelijk die van iemand die zijn muzikale tijd ver voorruit was. De mix van Bollywood invloeden en synthesizer muziek is evenwel niet voor iedereen even aantrekkelijk. You love it, or you hate it, een middenweg is er eigenlijk niet. Het publiek reageert evenwel positief op deze verrassende sound van iemand die allang de leeftijd heeft bereikt waarop velen van ons zich vooral met de geraniums bezig houden. Het blijft een apart idee: een 72-jarige die muziek maakt die buiten de Music Meeting waarschijnlijk vooral 27-jarigen aanspreekt.

Oost, west…

We verlaten het podium van Singh iets voordat hij zijn optreden beëindigt om nog even een blik te kunnen werpen op het intropodium, waar “North East South West” bezig is. Een groep jongeren die vorig jaar op de Music Meeting samen een muzikaal project uitvoerden  en dit jaar weer gezamelijk op het podium staan.

Ook hier een verrassing. Vijf jongens van een jaar of zeventien, achttien (?) die met drums,basgitaar, gitaar, saxofoon en natuurlijk toetsen een heel klassieke sound neerzetten. Hadden we net een Gouwe Ouwe gezien die hypermoderne muziek maakte, nu kijken we naar de Jonge Garde die juist een heel klassiek repertoire van strakke jazz nummers neer. Technisch goed uitgevoerde nummers, alleen ze missen net die ene spark die jazz nu echt haar ziel geeft.

Ook niet raar, want jazz is -althans, in mijn beleving- de muziekstijl waar getekende gezichten bij horen en stemmen die duidelijk zijn gevormd door overmatige tabaksconsumptie en alcohol gebruik. Wie weet zijn ze wel als een goede whisky: nog een paar jaartjes rijpen en je hebt goud in handen.

Henosis: bizarre eenheid

Henosis werd in het programma omschreven als een “Orkestrale landscape in negen delen”. Wat dat precies betekent was ook ons totaal onduidelijk. Nu gebeurt dit wel vaker wanneer we op de Music Meeting aanwezig zijn, dus gingen we er open minded naar toe. Het project Henosis (Oud-Grieks voor “Eenheid”) wordt uitgevoerd door Bram Stadhouders, die samen met een trio van gitaar, drums en electronica en een achttal zangers van het Nederlands Kamerkoor de grenzen van de hedendaagse electronica en jazz opzoekt.

Die grenzen worden zeker opgezocht en waar nodig ook verlegd. We zien een scherm, met daarop bizarre scénes met bomen die het luchtruim kiezen, neerstortende adelaars en nog veel meer surrealistische beelden, ondersteund door een mix van modern en klassiek die soms goed samenkomen en op andere punten minder geslaagd zijn.  Om ons heen hoor uiten mensen bewonderende verzuchtingen en ook ik word af en toe gegrepen door een goedgekozen combinatie van beeld-en-geluid. Het grootste gedeelte van de tijd zit ik me echter af te vragen waar ik in hemelsnaam naar aan het luisteren en kijken ben. Een blik op mijn collega maakt duidelijk dat ook zij deze muziek niet kan volgen.

Deze experimentele muziek gaat ons blijkbaar nog ver boven de pet. Misschien moeten ook wij nog een beetje rijpen…

Ghana

Na een snelle hap is het tijd voor Brassafrik: afrobeat gecombineerd met Hoempa uit België en een snufje folk. Afrobeat scoort altijd op festivals, door de makkelijk dansbare ritmes, die ook in Brakkenstein het publiek steeds meer in beweging weten te krijgen. Hoognodig ook, want het was de hele dag al wat aan de koude kant en nu de zonsondergang steeds dichterbij komt verliest de thermometer nog een paar graadjes.

Ja, laat het maar aan de organisatie van de Music Meeting over om een groep op het podium te zetten dat een feestje kan bouwen. En een feestje bouwen, dat doen de mannen van BrassAfrik, zoals ook uit de foto duidelijk wordt.

Jupiter & Okwess International

Nu we toch via Ghana in Afrikaanse sferen beland zijn, is het nog maar een kleine reis naar Congo. Dat is waar de roots liggen van Jupiter & Okwess International. De stoelen zijn inmiddels uit Apollo verwijderd, waardoor bezoekers zich zonder angst voor verwondingen kunnen overgeven aan de onvermijdbare behoefte om te dansen op de combinatie van traditionele ritmes en moderne invloeden. Door de samenstelling van de groep, met muzikanten uit elf verschillende provincies van Kongo en de jaren waarin Jupiter in Oost-Berlijn woonde kan Jupiter & Okwess International putten uit een rijk reservoir aan muzikale invloeden.

De Congolese klanken zijn bijzonder toegankelijk, iets dat net wat minder geldt voor de boodschap die lead-singer Jupiter tussen de nummers door wil overbrengen. Zijn combinatie van Duits en Frans zijn lastig te volgen. Pas op het moment toen de hele zaal eenstemmig “aaaaaaah” uitriep toen hij halverwege een zin was (Tous chanson “Je t’aime” (aaaaah…..), mais le pays…le pays est futú) viel bij mij het kwartje* dat deze groep niet alleen muzikaal geschenk kwam brengen, maar ook een symbool is van de kracht van muziek bij het overwinnen van onderlinge verschillen.

*Althans, als mijn middelbare-school Frans me niet in de steek heeft gelaten en deze zin inderdaad “Iedereen zingt ‘Ik hou van je’, maar ondertussen ligt het hele land in puin” betekent.

Tamikrest, Alela Diane, Jacco Gardner, Terakraft, The Wytches en Meridian Brothers komen naar het Valkhofpark tijdens het Valkhof Festival (13 tot en met 19 juli).

Alela Diane
Singer-songwriter Alela Diane staat bekend om haar prachtige verstilde liedjes en keert op haar nieuwe album terug naar haar roots van folk, gospel. Diane geeft tijdens het Valkhof Festival een akoestisch optreden.

The Wytches
Wat goed is komt snel. Dit is overduidelijk het geval met The Wytches. Vier jonge gasten met een fetish voor psychedelica, surf en noise rocken dat het een aard heeft.  The Wytches is een aanrader voor liefhebbers van bands als Temples, Tame Impala, Horrors en Toy.

Jacco Gardner
Na het verschijnen van zijn debuutalbum ‘Cabinet of Curiosities’ heeft supertalent Jacco Gardner in een mum van tijd een plek veroverd in de ‘galerij der groten’

Meridian Brothers
Vol vuur presenteert het Valkhof Festival het heetste snoepje uit Colombia.
Boegbeeld van de band is Eblis Álvarez, één van de sleutelfiguren van de experimentele muziekscène in Bogotà. Álvarez en zijn kompanen rijgen Latijns-Amerikaanse ritmes, cumbia, salsa en psychedelische grooves naadloos in elkaar.

Tamikrest
De Touaregs van het Malinese Tamikrest combineren Afrikaanse woestijnblues met westerse rock, traditionele Arabische traditionele muziek en scheurende elektrische gitaren.

Terakraft
Net als Tamikrest is ook Terakraft afkomstig uit Mali. De repeterende traditionele patronen en de groovende percussie zijn de basisingrediënten voor de hypnotiserende ‘tranceblues’ van Terakraft.

Ook toegevoegd aan het programma zijn: Guild Of Stags, Wolvon, Postmodem, Ásgeir Trausti, Ignatz, Only Real, Concrete Knives, Mary Ocher & Your Government, Mr. Vast en DNMF, een unieke samenwerking van Machinefabriek en Dead Neanderthals.

Liefhebbers van elektronische muziek worden hun wenken bediend door Midnight Juggernauts, Camilla Sparksss, Rangleklods, Sexy Sushi en Shigeto.

Voor dance en dubstep kun je terecht op de Planet Rose-avond en Give it Dub-avond.

De Planet Rose-avond presenteert Rødhåd en Tripeo en de hoofdact van de Give It Dub-avond is niemand minder dan Swindle.

Binnenkort volgen de laatste namen die de line-up van het Valkhof Festival compleet maken.
Reeds bevestigd waren onder andere: Austra, Kvelertak, White Denim, BADBADNOTGOOD, De Speeldoos, Colin Stetson, Truckfighters en Cashmere Cat.

Voor  informatie over het programma en het festival kun je terecht op de website: www.valkhoffestival.nl

Valkhof Festival op Facebook

Valkhof Festival op Twitter

De deur klemt als je binnenkomt bij HE Haarservice en dat geeft me meteen een vertrouwd gevoel. Het doet me denken aan die kapperszaak van vroeger, toen mijn moeder nog meeging om tegen de kapper te zeggen hoe kort het moest en dat was heel kort in die tijd.

Maar aan de zaak van Sabina is niets ouderwets. Alles ziet er tip top uit en je voelt je meteen welkom.

Sabina Sebo–Jukovic  is 28 jaar en komt van oorsprong uit Bosnië. Ze is met een Nederlandse man getrouwd en woont nu ruim 9 jaar in Nijmegen. Ze komt uit een echte kappersfamilie, want veel van haar familieleden in Bosnië zitten ook in het vak.

Allemaal in het vak
Sabina wilde van jongs af al kapster worden en dat werd haar al met de paplepel of schaar ingegoten, omdat een tante en 2 zussen, ooms en neven van haar ook allemaal in het vak zitten. Ze heeft eerst in een kapperszaak in Westervoort gewerkt, maar had toen al veel vaste klanten in Nijmegen, die ook bij haar thuis kwamen en daarom ging ze op zoek naar een geschikt pand om haar eigen zaak te beginnen.

Opknapbeurt
Het was best lastig om een geschikte locatie te vinden in Nijmegen, maar dat werd na enig zoeken het pand in de Van Welderenstraat, waar vroeger een boekenzaak was gevestigd. Na een flinke opknapbeurt en de nodige interne aanpassingen kon ze van start gaan, nu zo’n 2,5 jaar geleden. HE haarservice bestaat sinds 2008 en de naam HE is afgeleid van de voorletters van haar twee dochters Hanna van bijna 8 jaar en de jongste Edina van 5. Op woensdagmiddag  heeft Sabina een stagiaire die een aantal werkzaamheden doet, maar verder doet ze eigenlijk alles zelf.

Haarkuren
In de straat zijn meerdere kapperszaken en op de vraag waarin Sabina zich onderscheidt van de anderen zegt ze dat ze behalve het wassen en knippen een gevarieerd aanbod van behandelingen heeft, zoals hoofdhuidmassage en haarkuren voor mensen die problemen hebben met roos en hoofdhuidirritatie en ook epileren van wenkbrauwen behoren daartoe.

Tot in late uurtjes
Haar zaak is dan ook geen ‘9 to 5-zaak’, want voor speciale behandelingen is ze vaak nog tot in de late uurtjes met haar klanten bezig. Het allerbelangrijkste vindt ze echter dat haar klanten tevreden zijn en daarom besteedt ze daar ook veel tijd aan.

Massage
Ik heb het zelf ervaren en kunnen vergelijken met andere kappers. Waar je bij andere kappers in no time van de wasbak naar de spiegel gaat, besteedt Sabina bijvoorbeeld vooral extra aandacht aan het wassen en uitspoelen van het haar. Het wassen van je haar voelt als een heerlijke rustgevende massage en dan moet het knippen nog beginnen!

Niet haasten
Het is voor haar dan ook heel belangrijk dat ze rustig kan werken en niet gehaast. En dat merk je als je bij haar in de zaak bent. Er heerst een weldadige rust met rustige muziek op de achtergrond zonder gejaagde, wachtende klanten. Ze werkt meestal op afspraak, maar soms kun je er wel even tussendoor als er tijd is.

Kinderdag
Sabina heeft weinig tijd voor andere dingen, omdat ze een gezin heeft met jonge kinderen en druk is met haar vak. De zondag is dan ook haar ‘kinderdag’ zoals ze dat noemt, waarbij ze dan leuke dingen met de kinderen kan doen. Sabina is wel lid van de winkeliersvereniging, maar heeft weinig tijd om daar écht heel actief in te zijn. De klantenkring van HE Service is heel gevarieerd. Peuters, tieners, studenten, volwassenen, ouderen en ook veel klanten uit Duitsland.

Duur parkeren
Op de vraag of ze hier over 5 jaar nog zit geeft ze als antwoord dat vooral het parkeren in het centrum het grootste probleem is. Het eerste uur kost € 2,50 en het volgende uur € 3,50. Dat is dus voor klanten die een langere behandeling nodig hebben al een behoorlijke extra kostenpost. Over het parkeren klagen trouwens ook veel andere winkeliers en bezoekers van Nijmegen. De mensen blijven weg en komen niet meer even naar de stad om gezellig koffie te drinken of zo maar even te shoppen en dat heeft gevolgen voor alle winkeliers.

Weg uit centrum?
Daarom denkt ze erover om als haar contract afloopt op zoek te gaan naar een ander pand buiten het centrum om dit probleem in ieder geval te ondervangen. Het zou jammer zijn als daardoor het centrum van Nijmegen leegloopt en markante ondernemers als Sabina uit moeten wijken naar een andere locatie, omdat het te duur wordt om met de auto naar Nijmegen te komen.

Ik stap dan ook met gemengde gevoelens de deur uit en hoop dat het niet zo’n vaart zal lopen, want HE service is een oase van rust in deze hectische tijd, waar de klant nog koning of koningin is!

Dit artikel is eerder gepubliceerd in Mariken, bewonersmagazine voor Nijmegen-centrum en de Benedenstad

Als je met een vriend drugs gaat kopen, is het laatste wat je verwacht dat je door een oud omaatje wordt uitgenodigd gebruik te maken van haar massagestoel. Toch is dat één van de nogal ongebruikelijke zaken die Niko Fischer meemaakt in de Duitse film “Oh Boy!”.

Niko heeft een paar jaar rechten gestudeerd, maar is met zijn studie gestopt. Nu zwerft hij door het leven, op zoek naar, ja..naar wat eigenlijk? Zichzelf, zijn relatie met anderen.

Regisseur Jan Ole Gerster heeft het scenario van Wouter van der Sluis in prachtige (zwart-wit) beelden gevangen. Met mooie beelden van een stad, soms in rust, soms in volle activiteit. Door de manier waarop de camera gevoerd wordt en het afwezig zijn van een duidelijke verhaallijn wordt het leven van Niko op surrealistische manier heel herkenbaar gemaakt.

Fascinerend is de manier waarop Niko geconfronteerd wordt met zichzelf en de manier waarop mensen hem (kennelijk) zien. Vooral omdat de mensen waarmee hij -op welke manier ook- interactie heeft zelf ook zo de nodige krasjes hebben opgelopen. Eigenlijk geeft me dit ook het gevoel dat er bij het verzinnen van de titel in de vertaling iets mis is gegaan. Voor mijn gevoel dekt “Ach, mann…” de lading namelijk stukken beter dan “Oh Boy!”.

“Oh Boy!” is anders dan de gemiddelde film, maar dat verwacht je ook van Lux. Ook voor “Filmhuis” is “Oh Boy!” echter duidelijk anders dan anders. Het is een film die even moet bezinken. Een film die indruk maakt. Zelfs voor Arthouse films is “Oh Boy” duidelijk een klasse apart.

Nijmegen Bootcamp verwelkomt de zomer met een ColorBootcamp kleurenfestijn

Op zondag 2 juni om 11.00 uur verandert het Limospark in Nijmegen-Oost in een kleurrijk en sportief festivalterrein! Tijdens dit unieke en voor iedereen gratis toegankelijke evenement presenteert Nijmegen Bootcamp de verschillende trainingen die zij aanbiedt op elk niveau.

Als kers op de taart eindigt het evenement in één groot kleurenfestijn met een ColorBootcamp, waarmee het zomerseizoen meteen feestelijk wordt ingeluid. Aan het einde staat er voor alle deelnemers een goed gevulde goodiebag klaar. Nijmegen Bootcamp is dé buitensportschool waar sport, fun en resultaat  samenkomen.

Deelname is gratis, reserveren verplicht: http://nijmegenbootcamp.nl/vier-met-ons-de-zomer

Het delen van positieve energie, motiveren van elkaar en samen werken als team zijn een aantal belangrijke kenmerken van Nijmegen Bootcamp. Deze positieve insteek wordt in het kader van de naderende zomer nog extra benadrukt met de afsluitende ColorBootcamp. De grote populariteit van de wereldwijde Colorruns inspireerde het team van Nijmegen Bootcamp om dit feestelijke en feelgood-moment te combineren met haar eigen passie en positiviteit. Neem een kijkje bij de verschillende trainingen en verwelkom samen de zomer in het afsluitende kleurenfestijn!

Sportplezier
Nijmegen Bootcamp is een begrip in de Nijmeegse parken en omliggende dorpen Lent, Druten, Beuningen en Bemmel. Wekelijks motiveren de trainers zo’n 350 leden om naar buiten te gaan en daar sportief de dag te beginnen of te eindigen met een actieve training. Naast het promoten van plezier in sport is ook aandacht voor een gezonde leefstijl van belang. Het is deze combinatie die al veel leden resultaat heeft opgeleverd.

De bootcampers zijn van totaal verschillende komaf, van anti-sporter tot sportverslaafd, iedereen kan meedoen omdat er altijd wordt getraind op eigen niveau. De verschillende trainingen bieden elk op eigen wijze de nodige uitdaging. Het evenement is dan ook een geschikt moment om te komen proeven van bootcamp, alle verschillende niveaus kunnen worden uitgeprobeerd.

Nijmeegs
Nijmegen Bootcamp is drie jaar geleden opgezet door Nijmegenaar en Personal Trainer Eric Gugelot: ‘Het concept is gebaseerd op fitness oefeningen, die je kent van de sportschool, maar dan in de open lucht. Ik wilde mensen naar buiten brengen, om op een leuke manier, in groepsverband, te sporten’. Geen muffe sportschool dus, maar lekker actief zijn in frisse buitenlucht. Gugelot zette zijn bootcampconcept met success in de markt. Nijmegen Bootcamp groeide in drie jaar tijd uit naar vijf locaties en diverse franchises door het land, en groeit nog steeds door.

Met de onthulling van vier bijenkasten op het stadhuis van Nijmegen, gaat op vrijdag 17 mei het project Stadsbijen van start. Dit project van IrisZorg, de Gelderse Natuur en Milieufederatie (GNMF) en @IKerkvliet koppelt natuurbehoud aan sociale werkgelegenheid. De initiatiefnemers gaan werken aan een netwerk van bijenkasten door heel Gelderland. Het stadhuis van Nijmegen is de eerste locatie van het project.

Het houden van bijen in de stad is niet nieuw. Maar het bijzondere aan dit project is de samenwerking tussen de natuur- en zorgorganisaties. De GNMF en @IKerkvliet willen de bijensterfte tegengaan; IrisZorg wil haar cliënten een zinvolle dagbesteding geven.

Speciaal voor dit project hebben twee werkbegeleiders van IrisZorg een jaar lang een opleiding tot imker gevolgd bij de Nijmeegse imkervereniging. Fred Schattevoet, medewerker IrisZorg: “Onze cliënten vinden deze unieke vorm van dagbesteding prachtig! Ze zijn erg enthousiast. De cliënten die mee gaan, helpen bij imkeren. We leren hen alles van voor af aan, zodat ze straks zelfstandig op pad kunnen. Zaken als hoe check je of er een koningin in zit, of er eitjes in zitten en hoe het met de honingproductie staat. We proberen hen alles bij te brengen”.

Altijd voedsel
“Dit project draagt concreet bij aan een gezonde populatie van bijen in Gelderland”, zegt GNMF-directeur Volkert Vintges. “Het voordeel van de stad is dat bijen altijd wel voedsel vinden in parken en tuinen. Het groen in de steden is vaak diverser dan dat op het platteland. De bijen hoeven dus minder ver te vliegen”. Eenzelfde project in Kopenhagen heeft de GNMF geïnspireerd om Stadsbijen op te zetten, aldus Vintges. “We zijn heel blij met de betrokkenheid van IrisZorg en de gastvrijheid van de gemeente Nijmegen. Ook de medewerking van imkers en de Nederlandse Bijenhouders Vereniging is erg belangrijk”.

Sponsoren
“De gemeente Nijmegen heeft als eerste ja gezegd tegen de bijenkasten van IrisZorg. Nu zoeken we verder naar bedrijven en andere gemeenten die hun dak of tuin beschikbaar willen stellen”, aldus Ingrid Kerkvliet. “Bedrijven of gemeenten kunnen het project sponsoren door één of meer bijenkasten op hun dak te laten plaatsen en te laten verzorgen door opgeleide IrisZorg-medewerkers. Maar ook burgers kunnen aanhaken bij Stadsbijen door een bedrag te doneren voor een bijenkast op een bepaalde locatie”.

Wie interesse heeft in deelname aan het project, kan terecht op www.stadsbijen.nl. Volg de bijen ook via @stadsbijen en facebook.com/stadsbijen.

Wil je er 17 mei bij zijn? Stuur een tweet naar @IKerkvliet of een email naar info@kerkvliettrainingen.nl. Welkom!

Ook dit jaar is de ronde van Nijmegen georganiseerd. Een prachtige wielerronde die de groeiende reputatie en ‘velosofie’ van fietsstad Nijmegen weer verder heeft versterkt. Leuk was dat de ronde weer voor een flink deel ook over de landsgrens heenging. Het is mooi fietsen in de Nijmeegse grensstreek.

Ook voor mijn eigen fietstochtjes steek ik regelmatig de grens over. En dat blijft speciaal. Want ik verlaat niet alleen Nijmegen, ik verlaat Nederland. Niet dat de grenslijn overal duidelijk is aangegeven, integendeel. Je moet vaak weten dat de grens er lag, om ‘m te kunnen zien.

Maar toch voelt het nog altijd meer dan een stukje fietsen. Het voelt ook een beetje alsof ik op reis ga. De pindakaas en drop laat ik thuis, maar, ik geef toe, ik neem standaard wel een extra krentenbol mee.

Ik ga tenslotte wel helemaal naar het buitenland. Die grens zit natuurlijk vooral in mijn hoofd. Met nationale oriëntatie word je immers niet geboren. Dat wordt aangeleerd door onderwijs, politiek en media. En die aangeleerde, mentale grenzen zijn hardnekkig. Sinds de 19^e eeuw is het nationalisme en de nationale taal in Nederland en Duitsland zodanig aangewakkerd dat er nu meer dan in het verleden sprake is van twee gescheiden werelden. Onze nationale held, Willem van Oranje was nog ‘van Duitsen bloed’, want geboren in het Duitse Dillenburg en ook het Oranje Koningshuis stamt af van wat nu Duitsland is, namelijk van het Duitse Nassau. En het naburige Kleef was lange tijd verbonden aan het hertogdom van Gelre, het huidige Gelderland.

Maar zelfs grensstad Nijmegen is vandaag de dag meer gericht op Den Haag dan op het Duitse ommeland, een paar kilometer verderop. Ook in Nijmegen stopt het maken van ruimtelijke plannen vaak aan de grens. De grens is het ‘‘einde van het plangebied’’. In de geografie heet dat het ‘halve ronde’ syndroom, de landsgrens snijdt een potentieel rond plangebied van een grensstad doormidden.

Er wordt zeker wel geprobeerd om grensoverschrijdend samen te werken, maar dat zijn toch vaak projectjes. Echt systematisch is het niet. En dat is jammer. Want het grensland wacht geduldig op een nieuwe bestemming. In een speciaal GrensEvent (zie voor meer info http://grensevent.eventbrite.nl/) gaan Radboud-onderzoekers en beleidsmakers in gesprek om de grens niet langer als einde maar als startpunt van een gezamenlijk ontwerp te zien.

Het rondje van Nijmegen geeft alvast het goede voorbeeld om het halve ronde-syndroom aan te pakken. Ik fietste dit jaar voor het eerst mee. En ja, ik heb mijn krentenbol thuisgelaten. Er zit namelijk een heel goede bakker in Kranenburg.

Henk van Houtum, Politiek Geograaf, Radboud Universiteit Nijmegen

Twitter: @HenkvanHoutum

Dit is een aangepaste versie van de column die ook in de Gelderlander verscheen.

Voor de  4daagsewandelaars is een speciale gratis app beschikbaar: de 4daagseplanner. De app heeft een aantal handige toepassingen die je als wandelaar goed van pas kunnen komen. Wil je onderweg de route bekijken op de kaart? Dit gaat probleemloos zonder internetverbinding. Met een Facebookaccount kunnen vrienden en familie je direct in de menigte terugvinden.

De vier dagtochten worden overzichtelijk gepresenteerd op een kaart op de smartphone. Tijdens het installatieproces van de app worden de kaarten direct op het toestel gezet. Ze worden dus niet via een internetverbinding ter beschikking gesteld zoals bij andere toepassingen met bijvoorbeeld Google Maps het geval is.Dit biedt de wandelaar het grote voordeel dat er geen internetverbinding nodig is om de route en de kaartgegevens te kunnen raadplegen. Bovendien laden de kaarten supersnel, wat bijdraagt aan een bijzonder prettig gebruiksgemak. Voor de kaartgegevens is Open StreetMap gebruikt. De wandelaar kan via GPS zien waar hij zich bevindt en krijgt daarbij ook informatie over de afstand die hij of zij inmiddels heeft afgelegd.

Samenlopen met vrienden
Naast de handigheid van de kaartopslag op je eigen toestel heeft de wandelaar ook de mogelijkheid om anderen te volgen. Om je vrienden te volgen of zelf gevolgd te worden, is slechts een Facebookaccount nodig. Wanneer personen met elkaar zijn verbonden via Facebook en wanneer ze aangeven dit ook zelf te willen, kunnen ze elkaars positie zien op de kaart.  Dit is natuurlijk ook handig voor de thuisblijvers die zo kunnen zien waar op dat moment hun Facebookvriend is. De app houdt je ook op de hoogte van het allerlaatste 4daagse nieuws door middel van de Tweetreader. Hiermee volg je het belangrijkste nieuws over de 4daagse via Twitter. Een handige zoekfunctie complementeert het geheel.

Informatie
Voor de gebruikers is een speciale Facebookpagina beschikbaar met meer informatie. Ook kunnen ze daar hun gebruikerservaringen onderling delen.
http://www.facebook.com/4daagseplanner
De app is een product van PentaCube Software Development uit Lent en is gratis te downloaden via Google Play.

11e Editie Inspiration Shot Nijmegen
Op 21 mei van 20.30-22.30 uur vindt voor de 11e keer Inspiration Shot plaats in bar/restaurant Bruut aan de Daalseweg 17.

Wat is Inspiration Shot?
Inspiration Shot biedt 6x per jaar een intiem podium voor begeesterde sprekers, die je elk 10 minuten inspireren met energieke, doeltreffende verhalen over verbinding, kansen, duurzaamheid of bijzondere gebeurtenissen.
De line-up wordt van te voren niet bekend gemaakt. Het publiek wordt verrast door diversiteit en kan opgeladen huiswaarts keren!
Kaarten worden gereserveerd op basis van Waardebepaling Achteraf. Dat kan vanaf zondag 12 mei 16.00 uur op www.inspirationshot.nl. Daar kun je je ook aanmelden voor de nieuwsbrief.

Wie zit er achter Inspiration Shot?
Inspiration Shot wordt georganiseerd door een dozijn enthousiastelingen die ieder hun eigen kennis inzetten: organiseren, programmeren, techniek en communicatie. Ze doen dit omdat ze er gezamenlijk van genieten om een mooie avond neer te zetten. Daarom!
Wegens succes en uitverkochte edities inspireren ze sinds kort ook online met columns op de website. Inzendingen zijn welkom!

Doe mee met Inspiration Shot!
Wil je bloggen, spreken, organiseren of op een andere manier een bijdrage leveren aan Inspiration Shot? Dat vinden we mooi! Je kunt je aanmelden via de website.

Je kunt Inspiration Shot vinden op:
www.inspirationshot.nl
www.twitter.com/InspirationShot
www.facebook.com/pages/Inspiration-Shot-Nijmegen/291197257575214
www.pinterest.com/inspirationshot

Onze droom was en is: een platform waarop Nijmegenaren hun verhalen over de stad kunnen delen en op die manier onze prachtige stad nog een beetje mooier maken.

Inmiddels bestaat Nijmegen Direct drie jaar en heeft het een plaats verworven tussen de traditionele media. We hebben al meer dan 1.100 verhalen gedeeld, ruim 25 activiteiten voor en door Nijmegenaren georganiseerd en vorig jaar zelfs de eerste Nijmeegse Wijkmediadag neergezet. Je kunt wel stellen dat onze droom is uitgekomen.

Wil je deel uitmaken van ons team om de vele verhalen in goede banen te leiden?

Nu hebben we jouw hulp nodig. We willen met een enthousiast team mensen zorgen dat de mooie verhalen over Nijmegen blíjven komen. En we willen onze bloggers waar nodig ondersteunen bij het plaatsen van hun artikelen en foto’s en filmpjes. Via de social media willen we de verhalen actief onder de aandacht brengen om veel lezers én reacties te krijgen.

Ben jij die betrokken Nijmegenaar of Nijmeegse die het leuk vindt je schouders te zetten onder de verdere uitbouw van ons prachtige platform?

Houd jij van taal en van schrijven en heb je een paar uur in de week over om berichten te modereren van andere enthousiaste Nijmegenaren? Schrijf je zelf ook graag berichten en heb je ideeën over hoe we nog meer Nijmegenaren kunnen bereiken en met elkaar kunnen verbinden? Dan zoeken we jou!!

Je werkt samen met een stel redactieleden die graag meedenken over nieuwe berichten. Je bent spin in het web van Nijmegen Direct en zorgt ervoor dat de dagelijkse zaken soepel doorlopen. Het liefst vinden we een paar nieuwe mensen die deze taken op zich willen gaan nemen, zodat we kunnen rouleren met de werkzaamheden.

Er staat geen geld tegenover, maar je vergroot je eigen netwerk enorm. Je krijgt waar nodig begeleiding van moderator-van-het-eerste-uur Lucy en werkt samen met door de wol geverfde communicatiespecialisten.

Kortom: wij bieden je een plaats waarop je veel talenten kunt ontwikkelen en veel kunt leren.

Iets voor jou? Mail dan even naar redactie@nijmegendirect.nl. Wij willen graag kennis met je maken!

Groetjes,
Eric, Jan Willem, Hanneke en Lucy

Kernteam Nijmegen Direct