Dit is een column over een kat. Heb je een hekel aan katten; lees hem toch; hij gaat ook over mensen (tenzij je natuurlijk ook een hekel hebt aan mensen). Er is dus een kat, een zwart-witte buurtkat en zijn naam is Fluppy. Officieel is hij van de buurman, maar volgens mij neemt de kat dat heel ruim.
Of je hem nou Tommie noemt of nooit wat tegen hem zegt; bij thuiskomst word je steevast hartelijk welkom geheten met een hartstochtelijk miauwen en als je even tijd hebt, een portie hevig spinnende kopjes langs je been, fietswiel of boodschappentas.
Soms vergeet ik dat ik in de stad woon en ervaar ik hier een waar paradijs. Dan hoor ik de vogels kwetteren in de hoge bomen en de insecten zoemen rond mijn hoofd. Dan hoor ik de kippen van de buren luidkeels hun legmoment aankondigen en zie ik het pimpelmeesje ijverig haar immer onverzadigbaar kroost voeren. De zwaluwen gieren, de rozen bloeien en de pruimen rijpen. De geur van natte aarde na een hevige regenbui streelt mijn neus.
Vannacht nog hoorde ik gescharrel in de struiken en ontdekte een egeltje dat er zijn maaltje bij elkaar snuffelde. (Er schijnt hier in het donker zelfs af en toe een steenmarter rond te lopen.) Maar het meest nog geniet ik van Fluppy, die gezellig bij mijn stoel in de zon komt liggen of als een kleine sfinks op een hoge tak, in alle rust zijn omgeving zit te observeren; zonder te oordelen, volledig in het nu.
Zo’n kat lijkt niet veel nodig te hebben, maar doet wel precies waar hij zelf zin in heeft. Of dat nou lui ondersteboven op een schuurdakje hangen is; de boom in en uitrennen; een slok water uit een plantenbakje likken of vrolijk op een halfdood muisje knabbelen: het leven is eenvoudig en heerlijk.
Ik kan er soms jaloers op worden. Zoals wij mensen ons door het leven ploeteren, er zoveel mogelijk zin aan willen geven en alles uit moeten halen: straks lopen we dat hele prachtige leven zelf nog mis. Misschien nemen we het wel veel te serieus en zouden we een voorbeeld moeten nemen aan alle Fluppy’s en Tommies.
De kat is inmiddels mijn affirmatie geworden; een dagelijkse mantra die op z’n gemak over mijn levenspaadje wandelt. Om me te kietelen en wakker te schudden: je mag genieten! Goed voor jezelf zorgen en genieten. Het belooft een heerlijke zomer te worden. Met Fluppy als zelfhulpboek.
Like this post? Post Comment, Download and Subscribe RSS
- GEPLAATST OP:
29 juli 2012 - EN REEDS:
659 Keer gelezen
08 juni 2013
08 juni 2013
07 juni 2013
05 juni 2013
05 juni 2013
{ 2 comments… lees ze hieronder of voeg er een toe }
Ja Loes dat zeg ik ook vaak tegen mijn vrouw of dochters als onze kat Simon weer eens heerlijk lui ligt te wezen en zacht spinnend zomaar ergens ligt. Maakt niet uit waar of hoe, maar hij ligt er gewoon zichzelf te zijn. En als het dan etenstijd is laat hij door ‘kopjes geven’ merken dat hij wel weer trek heeft. En ik ben dan natuurlijk ook zo gek om hem meteen van dienst te zijn
. Maar….je krijgt er veel voor terug. Inderdaad het voorbeeld ‘ je mag genieten’ net als ik lijkt hij te willen zeggen en kijkt dan met zo’n gezicht van: ‘waarom doen jullie niet net als ik?’ Lekker je eigen gang gaan en je niet zo druk maken om alles wat toch niet belangrijk is. Tjonge…wat hebben ze toch een fijn leven hier in het Nijmeegse…..daar kunnen we écht nog veel van leren!
Ben dol op katten. En ik mis een fotootje van Fluppy bij dit leuke artikel! Komt dat nog in de volgende column?