Exit Bottendaal

Vijftien jaar lang woonde ik in Bottendaal. Driekwart jaar geleden verhuisde ik naar een andere wijk. Ik voelde me in Bottendaal helemaal op mijn plek, maar mijn huis werd te klein en ik kon elders een grotere woning krijgen.

Toen ik mijn nieuwe huis voor de eerste keer zag, was ik op slag verliefd. Hier wilde ik wonen. Maar ja, het stond niet in Bottendaal. Na een paar dagen bedenktijd hakte ik de knoop door en ondertekende het huurcontract voor mijn nieuwe woning. Toch bleef het aan me knagen dat ik zou vertrekken uit Bottendaal. Had ik wel de juiste beslissing genomen?

Het werd er niet gemakkelijker op door dit soort gesprekken:
“Goh, ga je echt weg uit Bottendaal?”
“Ja, ik heb een mooie woning gekregen in Altrade.”
“Altrade? Waar ligt dat?”
“Aan de andere kant van de Groesbeekseweg, hemelsbreed ongeveer 300 meter van Bottendaal.”
“O, daar. Wel jammer hè, om uit Bottendaal weg te gaan? Denk je niet dat je daar spijt van krijgt?”
“Eh, nee, want ik krijg echt een heel mooi huis. Het is lekker ruim en licht, heel centraal gelegen, in een erg rustig straatje en mijn achterburen kunnen niet bij me in de slaapkamer kijken.”
“Hmm, tja. Nou, ik wens je veel succes.”

Daarbij werd mij meestal een enigszins medelijdende blik toegeworpen. Wat mij het gevoel gaf dat ik een fatale vergissing had begaan. ‘Als dat maar goed gaat’, dacht ik bij mezelf. ‘Misschien moet ik wel psychologische hulp inschakelen’, overwoog ik. ‘Of zou er een praatgroep bestaan voor ex-Bottendalers?’ Gelukkig leerde ik al vrij snel een ex-Bottendaalse in Altrade kennen. Leuke vrouw. Niks mis mee. Blijkbaar had zij geen levenslang trauma aan de verhuizing uit Bottendaal overgehouden. Dat gaf nieuwe moed.

Toch bijzonder dat een wijk zo tot de verbeelding spreekt. Nou woonde ik ook nog eens op een markante plek in Bottendaal, namelijk in het pand waar vroeger de friettent van Herman was gehuisvest. Menigeen die in de jaren tachtig in Nijmegen studeerde, is daar wel eens midden in de nacht terecht gekomen na een avondje stappen, om nog even snel een vette hap te nemen voordat hij het bed indook. Veel anekdotes die ik erover hoorde waren overigens ongeveer hetzelfde. Men was in zo´n benevelde toestand in de friettent aanbeland, dat men zich er weinig van kon herinneren. Zelf kon ik er niet over meepraten omdat ik er nooit was geweest. Althans, ik kan het met niet herinneren.

Op de een of andere manier achtervolgde Bottendaal mij steeds over de Nijmeegse grenzen heen. Op cursus in Utrecht of op vakantie in Turkije; ik stuitte op mensen die ooit in de Burghardt van de Berghstraat hadden gewoond.* In Jemen nam ik eens met twee Belgen een taxi naar het vliegveld. Zij hadden een vriendin in Nijmegen wonen, in een erg leuke wijk. Ze woonde in een klein straatje, dat ik vast niet kende. Die vriendin was mijn buurvrouw aan de Holtermanstraat. In hetzelfde Jemen trof ik in een hotel een paar jaar later een stapeltje ansichtkaarten aan die niet waren verstuurd. Een van de kaarten was geadresseerd aan een bewoner de Van Goorstraat in Bottendaal. Ik heb de kaart meegenomen en persoonlijk in de brievenbus gegooid.

Ja, het was even wennen, weggaan uit Bottendaal. Maar ik heb mijn draai gevonden in Altrade en ik geniet van mijn nieuwe huis. Een paar weken nadat ik was verhuisd, heb ik mezelf gedwongen om door Bottendaal te fietsen. Het ging helemaal goed. Het zweet stond niet in mijn handen en ik kreeg geen last van hartkloppingen.

Daarna heb ik nog een keer een hele dag in het wijkcentrum van Bottendaal doorgebracht, vanwege een cursus. Ik ben zonder kleerscheuren weer thuis gekomen. Ik ben zelfs weer bij café Maxim geweest. Het voelde niet raar en niemand wierp mij een verwijtende blik toe. Het is dus mogelijk: verhuizen uit Bottendaal. En mocht ik ooit toch spijt krijgen, dan kan ik me altijd nog inschrijven voor een Bottendaalse seniorenwoning.

Like this post? Post Comment, Download and Subscribe RSS

• GEPLAATST OP:
  05 juli 2012
• MET ONDERTUSSEN:
  7 reacties
• EN REEDS:
  1.257 Keer gelezen