Excuses

Van de week vond ik een in moeizaam schoolschrift geschreven briefje met de volgende tekst in mijn brievenbus:

“Geachte bewoner, Sorry dat ik de vorige 2 weken de krant niet heb bezorgt. Met vriendelijke groet, de zondagkrantbezorger.“

Sinds enige tijd leefde ik inderdaad verstoken van deze weekkrant. Waarschijnlijk als gevolg van het feit dat wij wat verstopt tussen de andere huizen wonen, wat doorgaans niet onprettig is, maar een enkele keer tot lichte irritaties leidt, bijvoorbeeld wanneer je daardoor je eigen persbericht misloopt.

Dus maar even het krantje van vrienden geleend en de redactie gemaild met het vriendelijke verzoek toch maar weer over te gaan tot bezorging op dit geheimzinnige adres. Al zag ik de krant in geen maanden, bij het lezen van dit aandoenlijke briefje was mijn ergernis op slag verdwenen. Waren er maar meer mensen die dit durfden: ruiterlijk toegeven dat je fout zat, je vergist hebt of simpelweg te lui was. Hoeveel mooier dan je te gaan zitten verdedigen of anderen met de schuld op te zadelen, enkel omdat het je eer te na is voor je eigen fouten uit te komen.

Ondertussen zit ik me nieuwsgierig af te vragen wie die bezorger van mij is: een jonge knul met een luide koptelefoon op zijn hoofd die voor een extra zakcentje met zijn brommertje zijn wekelijkse rondje doet; een kwieke oudere die, vooruit dan maar, 3 wijken per week voor zijn rekening neemt. Of een goed ingeburgerde allochtoon met een eeuwige glimlach op zijn gezicht en versleten gympies aan zijn voeten?

En waarom vond hij het nodig die verse zondagkrant op dit nieuwe adres van zo’n vriendelijk briefje te voorzien? Is het iemand die graag aardig gevonden wordt. Of zijn eindejaarsbonus liever niet wil verspelen. Zit er soms een moeder achter die de berisping van de distributiebaas wel heel serieus neemt en van zoonlief eist dat deze zijn excuses aanbiedt, in een laatste poging nog iets goeds aan de bijna voltrokken opvoeding toe te voegen?

Ik prik het briefje op in de wc en denk ik aan de schooljuf van wie deze bezorger ooit geleerd heeft zulke keurige briefjes te schrijven. En ik mail de boze marktplaatsverkoopster dat ze helemaal gelijk heeft dat ze niet weken kon wachten op mijn besluit of ik de twee leuke, oude koekblikken nou wel of niet wilde hebben. Ook laat ik de oudcollega weten dat ik inderdaad te snel oordeelde en beter eerst had kunnen vragen waarom ze zo nalatig was geweest bij het plannen van de excursie.

En voor de zondagkrantbezorger: je excuses zijn dubbel en dik aanvaard.

Like this post? Post Comment, Download and Subscribe RSS

• GEPLAATST OP:
  02 juni 2012
• MET ONDERTUSSEN:
  2 reacties
• EN REEDS:
  592 Keer gelezen