Parked II, was de hint voor deze week. Niet echt een makkelijke hint. De film “Parked” draaide om een man die dakloos was en zijn hele leven vanuit zijn auto leefde. De film van deze week
leek daar amper op. Of het moet zijn dat hoofdpersoon Patrick dakloos is en in het begin van de film met zijn zoon in een busje leeft.
Het is in die toestand dat hij kennis maakt met Agathe, een beetje een verwaande vrouw die een galerie in Frankrijk woont. Ze woont samen met haar man van wie ze een zoontje heeft.
Dan dringt Patrick hun leven binnen. Patrick is het type dat, als het een Hollywood-film was geweest, zou worden gespeeld door Owen Wilsen: veel praatjes, maar weinig echt bereikt.
Eerst ontmoeten de twee elkaar via hun beider zoons, maar dan neemt hij de verbouwing over. Ondertussen wordt de partner van Agathe smoorverliefd op de beeldschone ambtenaar van de Sociale Dienst bij wie Patrick zijn best doet om een woning toegewezen te krijgen. Hij gaat er met deze beeldschone en voor hem veel te jongen vrouw (gespeeld door Virginie Efira, wier aanwezigheid alléén al voldoende reden is om de film te bekijken) vandoor.
Ondertussen gebeurt het onmogelijke en beleven Agathe en Patrick een leuke nacht samen.
De twee elitaire oudjes worden door hun beider blootstelling aan “iets nieuws” zelf ook een beetje losser.
“Mon pire cauchemar” (Mijn ergste nachtmerrie) is een vermakelijke film die wat luchtiger is dan gebruikelijk voor een Sneak-film. Een film met de nodige lachmomenten waarmee je een lekkere ontspannen avond kunt beleven.
Verwacht dus geen hoogstaande filmische effecten, geen briljante dialogen vol filosofische diepgang (ook al zul je die af en toe met wat moeite misschien wel vinden) en geen sensationele plotwendingen. “Mon pire cauchemar” is een heerlijke film om te gaan zien met wat vrienden. Wijntje er bij, nootjes… helemaal geen nachtmerrie.
Like this post? Post Comment, Download and Subscribe RSS
- GEPLAATST OP:
10 mei 2012 - EN REEDS:
607 Keer gelezen

10 mei 2013
09 mei 2013
07 mei 2013
04 mei 2013
03 mei 2013
