contact Doe ook mee! onze bloggers over nijmegen direct

Kampioen individueel rolstoelhockey April Ranshuijsen

April Ranshuijsen trots op haar kampioensbeker

Nijmegen herbergt een individueel kampioen rolstoelhockey en haar naam is April Ranshuijsen. Op 10 september 2011 won zij de 7e Canadian Challenge Cup in Zwolle. Een portret van een veelzijdig mens: naast fanatiek sporter is zij theatermaker en actief in de politiek.

Ik ben op 10 september in Zwolle getuige van de tot dan toe voor mij onbekende sport. Ooit eerder zag ik een wedstrijd rolstoelrugby, waar ik tot mijn grote verbazing zag hoe hard het er aan toe gaat. Nou, ik kan vertellen dat rolstoelhockey niet veel minder hard is. April valt namelijk tijdens een van de titanengevechten met haar elektrische rolstoel om. Ze raakt geblesseerd aan haar onderbeen, maar als een echter vechter gaat ze door. Het einde van het verhaal kennen we: ze wint!

April Ranshuijsen (links) Jolinka Wieringa (rechts) L. Ubink – Veltmaat (fotograaf)

Wat is rolstoelhockey?
Op de eerste plaats: rolstoelhockey is een teamsport net als het “gewone” hockey. Rolstoelhockey speel je met vier spelers en een keeper, allen in een elektrische rolstoel (E-hockey) of in een met de hand bewogen rolstoel (H-hockey). Bij E-hockey sla je met de stick in de hand of met een zogeheten T-stick die bevestigd is aan je rolstoel tegen een bal. De laatste optie geldt voor mensen, die een beperkte hand- en armfunctie hebben. April speelt met de stick in haar hand.

Op de tweede plaats: de Canadian Challenge Cup is speciaal opgericht als (internationale) krachtmeting tussen individuele spelers, dus niet in een team.

Wanneer ben je begonnen als rolstoelhockeyer?

April: “Ik speel al 13 jaar rolstoelhockey, sinds 1998. Vanwege een aangeboren spierziekte (die zich vooral in benen, armen en handen uit) heb ik vanaf mijn zeventiende een rolstoel, die ik aanvankelijk alleen voor langere afstanden gebruikte. Toen ik 20 was, ben ik echt door de dag heen afhankelijk geworden van de rolstoel.” Als sportvrouw in hart en nieren is zij op zoek gegaan naar een geschikte sport.

Hoe ben je op rolstoelhockey gekomen?

“Ik ben er letterlijk in gerold”, ze lacht. “Naast zwemmen is E-hockey een van de weinige sporten die voor mij fysiek mogelijk is. Zekers als ik de top wil bereiken. Ik ben een echte sportliefhebber. Om het zelf te doen, maar ook om naar te kijken.” Ze blijkt talent te hebben voor deze sport. Binnen een jaar speelt ze op het hoogste niveau en binnen drie jaar ontvangt ze een uitnodiging voor deelname in het nationale team.

Waaruit bestaat dat talent eigenlijk?

Ze somt op: “Tactisch, strategisch en spelinzicht. E-hockey is een tactisch spel, waarbij de posities op het veld belangrijk zijn, goed kijken en blokken natuurlijk. Ik heb een goed spelinzicht en ben behoorlijk handig in balcontrole, snelle omschakeling, anticiperen en schijnbewegingen.” April vindt het een uitdaging een team bij elkaar te houden, de teamspirit op te bouwen en te behouden. Ze ziet in zichzelf wel iets van een bruggenbouwer. “Eigenlijk net als wat ik in mijn werk doe.”

Foto: Maureen Bol

Wat vind je leuk aan rolstoelhockey?

Ze denkt hier goed over na, maar niet lang. “Het is snel, fanatiek en vraagt om behoorlijk wat inzet als je het goed wilt spelen. De combinatie van vaardigheden, strategisch en tactisch inzicht. Ik win graag en ga altijd voor het maximale.” Ze voegt toe: “Rolstoelhockey is voor mij eigenlijk sporten naar vermogen”, ze lacht weer, “een variant van leren en werken naar vermogen van Piet Hein Donner.”

Is het de eerste keer dat je kampioen bent?

“In 2004 ben ik wereldkampioen geworden met het Nederlands team. We hebben toen de Wereldtitel in Helsinki behaald. Ik was aanvoerder, een hele eer. Daarnaast heb ik ook in 2006 de Canadian Challenge Cup gewonnen. En natuurlijk door de jaren heen her en der wat toernooien met mijn club.”

Bij welke club speel je?

“Ik speel voor de Stick Flyers in Zwolle. Wij spelen in de Superleague, de hoogste klasse. Ik hoor je al denken: waarom speel je niet in Nijmegen? Dat komt, omdat Nijmegen in de regioklasse speelt. Voor Zwolle heb ik 10 jaar in Arnhem gespeeld, ook toen speelde ik in de Superleague.”

Je bent er een tijdje tussenuit geweest. Waarom?

“In verband met mijn theateropleiding in Rotterdam had ik drie jaar lang geen tijd meer voor rolstoelhockey. In het vorige seizoen vanaf september 2010, tijdens mijn afstudeerjaar, ben ik weer begonnen en heb ik mee gespeeld en getraind, maar niet voltijds. In die tijd heb ik mijn spel en conditie opgebouwd om er weer in te kunnen komen.” Vanaf september 2011 speelt ze weer alle wedstrijden en doet ze mee aan alle trainingen.

Wat is je ambitie?

Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Ik wil winnen! Ik zou graag weer in het Nederlandse team willen komen. In het Nederlands Team speel je met alle toppers bij elkaar, dat is gewoon heerlijk spelen. Dan kan en moet ik echt het maximale uit mezelf halen en ieder moment 100% inzet tonen. Het zou leuk zijn om nog een keer een EK of WK mee te maken.” Ze kijkt me recht aan. Serieus. “Het hoogste heb ik al eens bereikt. Toen ik in 2004 als aanvoerder van mijn team het WK in Helsinki behaalde.”

Voor wie meer wil weten over de sport:

http://www.stick-flyers.nl/stick-flyers/spelregels.html

Voor wie meer wil weten over April Ranshuijsen:

April Ranshuijsen is theatermaker en ervaringsdeskundige als het gaat om beeldvorming en de beïnvloeding daarvan. Als zzp’er geeft ze vanuit haar bedrijf Sirius presentaties, workshops en trainingen rondom beeldvorming. Daarbij is zij het afgelopen jaar (politiek) actief op het vlak van leven en wonen met eigen regie. Daarbij staan PGB, AWBZ en WMO en ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen) clusterwonen centraal. Meer daarover is te volgen via Twitter: @SiriusApril